Obowiązki importera w PPWR: producent spoza UE, importer z UE, dwa odrębne łańcuchy

Kto ponosi obowiązki PPWR dotyczące opakowań wywożonych do UE przez firmę spoza UE?

Dwa podmioty, dwa łańcuchy. Producent spoza UE — manufacturer w wersji angielskiej — sporządza deklarację zgodności zgodnie z art. 15, a importer z UE weryfikuje i przechowuje tę deklarację zgodnie z art. 18. W rozszerzonej odpowiedzialności producenta producentem — producer w wersji angielskiej — jest podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim pierwszego udostępnienia towarów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15; sprzedawca spoza UE pełni tę rolę przy sprzedaży bezpośrednio użytkownikom końcowym.

Pięć firm spoza Unii Europejskiej napisało do nas w ciągu trzydziestu dni do 2 września 2026 r. z tym samym pytaniem w pięciu formach: chilijski eksporter świeżych owoców (2 września), amerykańska grupa odzieżowa pytająca o „EPR registration and reporting" (2 września), wielomarkowa firma dóbr konsumpcyjnych z działalnością w USA i w UE (22 sierpnia), koreański wytwórca kosmetyków z 58 produktami (20 sierpnia) i brytyjska mikrofirma z ośmioma produktami (19 sierpnia). Za wszystkimi pięcioma stoi jedno pytanie: które obowiązki rozporządzenia (UE) 2025/40 należą do eksportera, a które do firmy, która wprowadza towary do Unii?

Najważniejsze fakty

• Rozporządzenie (UE) 2025/40 ma zastosowanie do wszystkich opakowań, niezależnie od materiału, zarówno w gospodarstwach domowych, jak i w handlu i przemyśle, zgodnie z art. 2 ust. 1; opakowanie importowane nie jest odrębną kategorią.
• Zgodnie z art. 6 ust. 1 wszystkie opakowania wprowadzane do obrotu muszą nadawać się do recyklingu — obowiązek ten stosuje się od 12 sierpnia 2026 r., łącznie z opakowaniami transportowymi.
• Deklaracja zgodności UE jest sporządzana według wzoru z załącznika VIII, zgodnie z art. 39 ust. 2.
• Zgodnie z art. 5 ust. 5 opakowania do kontaktu z żywnością zawierające PFAS powyżej progów są zakazane we wprowadzaniu do obrotu od 12 sierpnia 2026 r.
• Cztery powyższe stwierdzenia potwierdza nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy z 3 września 2026 r.). Łańcucha podmiotów z art. 15-21 ani zasad dotyczących producenta z art. 44 i 45 ten referencjał nie ręczy: każde zdanie na ich temat linkuje przepis, z którego jest odczytane, a sekcja „Czego referencjał nie potwierdza?" je wymienia.

Czym różnią się producent, importer i producent objęty rozszerzoną odpowiedzialnością w PPWR?

Producent w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 to podmiot, który wytwarza opakowanie lub produkt w opakowaniu albo zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13. Importer to podmiot mający siedzibę w Unii, który wprowadza do obrotu na rynku Unii opakowanie lub produkt w opakowaniu pochodzące z państwa trzeciego, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 17. Producent w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 to podmiot, który po raz pierwszy udostępnia opakowanie lub produkt w opakowaniu w państwie członkowskim.

Definicja producenta z rozdziału VIII rozstrzyga, kto się rejestruje i kto płaci. W art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a) i b) producent ma siedzibę w państwie członkowskim i po raz pierwszy udostępnia opakowanie lub produkt w opakowaniu na tym samym terytorium. W lit. c) i d) producentem jest, w angielskiej wersji Dziennika Urzędowego, podmiot „established in a Member State or in a third country and makes available for the first time on the territory of another Member State, directly to end users". Firma spoza Unii jest zatem producentem wyłącznie na podstawie lit. c) i d), gdy sprzedaż trafia bezpośrednio do użytkowników końcowych. Nasz referencjał nie zwraca dopasowania dla trzech definicji w tym brzmieniu; ich treść jest odczytana z podlinkowanego tekstu. Zobacz też nasz artykuł o tym, kto jest producentem dla właścicieli marek.

Co importer z UE musi zweryfikować przed wprowadzeniem do obrotu?

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) 2025/40 importer wprowadza do obrotu wyłącznie opakowania zgodne z art. 5-12, sprawdza przed wprowadzeniem, że producent przeprowadził ocenę zgodności i sporządził dokumentację techniczną z załącznika VII, umieszcza własną nazwę, zarejestrowaną nazwę handlową lub znak towarowy oraz adres pocztowy, a także trzyma kopię deklaracji zgodności UE do dyspozycji organów.

Akta, które importer sprawdza, to akta producenta. Zgodnie z art. 15 producent sporządza dokumentację techniczną z załącznika VII oraz deklarację zgodności UE według wzoru z załącznika VIII, o którym mowa w art. 39 ust. 2. Zgodnie z art. 5 ust. 6 zgodność z limitem 100 mg/kg dla metali ciężkich z art. 5 ust. 4 i z zakazem PFAS z art. 5 ust. 5 wykazuje się w tej dokumentacji technicznej. Nasz artykuł o dokumentacji technicznej z załącznika VII opisuje, co zawierają akta. Odczytane z tekstu art. 18 i nieręczone przez nasz referencjał: kopię deklaracji przechowuje się przez 5 lat od wprowadzenia opakowania do obrotu, a przez dziesięć lat w przypadku opakowań wielokrotnego użytku. Lista krok po kroku znajduje się w naszej liście kontrolnej dla importerów i dystrybutorów.

Kiedy importer lub dystrybutor staje się producentem?

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) 2025/40 importera lub dystrybutora uznaje się za producenta i ponosi on obowiązki z art. 15 w dwóch przypadkach: gdy wprowadza opakowanie do obrotu pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym oraz gdy modyfikuje opakowanie już wprowadzone do obrotu w sposób mogący wpłynąć na zgodność z wymogami rozporządzenia.

Dla wielu importerów pierwszy przypadek jest sytuacją typową: detalista sprzedający importowane towary pod marką własną jest producentem tego opakowania na podstawie art. 21 i sam sporządza załącznik VII oraz załącznik VIII. Wytyczne Komisji C/2026/3084 z 10 czerwca 2026 r. są w tym punkcie źródłem naszego referencjału i są przywołane bez cytowania, ponieważ referencjał nie zawiera ich brzmienia. Rola sąsiadująca, odczytana z podlinkowanego tekstu: zgodnie z art. 19 dystrybutor sprawdza, czy producent jest wpisany do rejestru z art. 44 i czy producent oraz importer wypełnili obowiązki w zakresie etykietowania i identyfikacji.

Czy producent spoza UE potrzebuje upoważnionego przedstawiciela na podstawie art. 17?

W art. 17 nie zapisano żadnego obowiązku. Artykuł 17 rozporządzenia (UE) 2025/40, zatytułowany „Authorised representatives" w angielskiej wersji Dziennika Urzędowego, stanowi, że producent może, w drodze pisemnego pełnomocnictwa, wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela. Pełnomocnictwo jest fakultatywne i różni się od upoważnionego przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta z art. 45 ust. 3, który jest inną osobą o innej funkcji.

Upoważniony przedstawiciel w rozumieniu art. 17 to osoba mająca siedzibę w Unii, która otrzymała od producenta pisemne pełnomocnictwo do działania w jego imieniu w określonych zadaniach, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19. Odczytane z tekstu art. 17: pełnomocnictwo nie obejmuje obowiązku producenta zapewnienia zgodności opakowania z art. 5-12 ani sporządzenia dokumentacji technicznej. Dostawca oprogramowania nie ma żadnego z tych dwóch pełnomocnictw: PPWR Connect to oprogramowanie, nie jest upoważnionym przedstawicielem na podstawie art. 17, nie jest upoważnionym przedstawicielem ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta na podstawie art. 45 ust. 3, nie jest organizacją odpowiedzialności producenta na podstawie art. 46 ani jednostką notyfikowaną.

Kto jest producentem dla rozszerzonej odpowiedzialności producenta, gdy towary wchodzą przez importera z UE?

Importer z UE, w typowym przypadku. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2025/40 producentem jest producent, importer lub dystrybutor mający siedzibę w państwie członkowskim, który po raz pierwszy udostępnia opakowanie lub produkt w opakowaniu na terytorium tego państwa członkowskiego. Artykuł 44 ust. 2 zobowiązuje następnie tego producenta do rejestracji w każdym zainteresowanym państwie członkowskim.

Artykuł 44 ust. 2 brzmi w angielskiej wersji Dziennika Urzędowego: „Producers shall be obliged to register in the register referred to in paragraph 1 of this Article in each Member State where they make packaging or packaged products available on the territory of the Member State for the first time or where they unpack packaged products without being end users". Artykuł 44 ust. 4 dodaje, że producenci nie udostępniają opakowań ani produktów w opakowaniach po raz pierwszy w państwie członkowskim, jeżeli oni sami lub ich upoważnieni przedstawiciele ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta nie są tam zarejestrowani. Artykuł 44 stosuje się od 12 sierpnia 2026 r., czyli od daty ogólnego stosowania rozporządzenia. Oba cytaty odczytano z podlinkowanego tekstu; weryfikacja referencjału nie zwraca dopasowania dla zdań tej sekcji. Nazwa każdego rejestru krajowego, jego progi i jego stawki to prawo krajowe, poza rozporządzeniem i poza naszym referencjałem; nasz przewodnik po rejestracji producenta na rynkach UE wymienia, co wiadomo dla poszczególnych krajów, a czego nie.

Kiedy firma spoza UE musi wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

W przypadku transgranicznej sprzedaży bezpośredniej, w zakresie samego rozporządzenia (UE) 2025/40. Zgodnie z art. 45 ust. 3 producent objęty art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c) i d) wyznacza w drodze pisemnego pełnomocnictwa upoważnionego przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta w każdym państwie członkowskim, w którym po raz pierwszy udostępnia opakowania lub produkty w opakowaniach, innym niż państwo członkowskie jego siedziby.

Akapit pierwszy art. 45 ust. 3 brzmi w angielskiej wersji Dziennika Urzędowego: „A producer referred to in Article 3(1), point (15)(c) and (d), shall appoint, by written mandate, an authorised representative for the extended producer responsibility in each Member State where the producer makes packaging or packaged products available for the first time, other than the Member State where the producer is established." Akapit drugi pozwala państwom członkowskim przewidzieć, że producenci mający siedzibę w państwach trzecich wyznaczają takiego przedstawiciela, gdy po raz pierwszy udostępniają opakowania lub produkty w opakowaniach na ich terytorium. Upoważniony przedstawiciel ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta to osoba mająca siedzibę w państwie członkowskim pierwszego udostępnienia, wyznaczona pisemnym pełnomocnictwem, jedna na państwo członkowskie, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 20.

Koreańska marka kosmetyczna wysyłająca paczki bezpośrednio do konsumentów we Francji jest producentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. d) i wyznacza przedstawiciela we Francji; ta sama marka sprzedająca przez francuskiego importera nim nie jest, w świetle tekstu rozporządzenia. Referencjał nie potwierdza żadnego z tych dwóch wniosków: jego weryfikacja nie zwraca dopasowania dla art. 45 ust. 3 ani dla art. 3 ust. 1 pkt 20, a zdanie „każdy producent spoza UE musi wyznaczyć przedstawiciela" nie jest tym, co mówi art. 45 ust. 3. To, co państwo członkowskie zrobiło z akapitem drugim, jest prawem krajowym, nieodnotowanym w naszym referencjale. Obowiązki po stronie platform są w naszym artykule o internetowych platformach handlowych i sprzedawcach spoza UE.

Jeden punkt otwarty jest wskazany jako taki. Wniosek Komisji COM(2025) 982 z 10 grudnia 2025 r. proponuje zawieszenie obowiązku z art. 45 ust. 3 do 1 stycznia 2035 r.; na stan bazowy referencjału z 3 września 2026 r. wniosek nie został przyjęty, a referencjał odnotowuje, że Parlament dąży do utrzymania obowiązku wobec producentów mających siedzibę w państwach trzecich. Dopóki akt nie zostanie opublikowany w Dzienniku Urzędowym, art. 45 ust. 3 stosuje się w brzmieniu zapisanym.

Która rola ma zastosowanie w każdym scenariuszu eksportowym?

Role przypisuje się per opakowanie i per państwo członkowskie. Tabela odczytuje podlinkowane wyżej przepisy na czterech układach eksportowych; żadnego wiersza nie ręczy nasz referencjał, a każdy należy potwierdzić wobec przepisów krajowych.

Czego referencjał nie potwierdza?

Nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy z 3 września 2026 r.) potwierdza cztery najważniejsze fakty. Jego weryfikacja nie zwróciła dopasowania dla poniższych stwierdzeń, które są odczytane z podlinkowanego tekstu i przedstawione jako takie, a nie jako fakty zweryfikowane.

• Artykuły 15, 18, 19, 20 i 21 w brzmieniu przytoczonym tutaj, okresy przechowywania 5 lat i dziesięciu lat dla opakowań wielokrotnego użytku oraz definicje z art. 3 ust. 1 pkt 13, 15, 17, 19 i 20, z których dwie zacytowano z Dziennika Urzędowego.
• Fakultatywny charakter i granice pełnomocnictwa z art. 17.
• Artykuł 44 ust. 2, art. 44 ust. 4 i art. 45 ust. 3 w przytoczonym brzmieniu oraz stosowanie art. 44 od 12 sierpnia 2026 r. — datę tę referencjał odnotowuje w katalogu terminów jako datę ogólnego stosowania, nie ręcząc za zdanie.
• Status COM(2025) 982, odnotowany jako nieprzyjęty; oraz cokolwiek na temat rejestru krajowego, progu lub stawki, czego nie ma ani w rozporządzeniu (UE) 2025/40, ani w referencjale.

Częste pytania

Czy importer z UE musi zarejestrować się w ramach rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

Tak, gdy importer jest producentem. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. a) i b) producentem jest podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim, który po raz pierwszy udostępnia tam opakowanie lub produkt w opakowaniu, a art. 44 ust. 2 zobowiązuje producenta do rejestracji w każdym takim państwie członkowskim. Zdanie jest odczytane z tekstu; referencjał za nie nie ręczy.

Czy dziś wymagana jest zharmonizowana etykieta UE na opakowaniach towarów importowanych?

Nie. Zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2025/40 zharmonizowana etykieta składu materiałowego jest wymagana od 12 sierpnia 2028 r. albo 24 miesiące po wejściu w życie aktów wykonawczych z art. 12 ust. 6 i 7, w zależności od tego, co nastąpi później; akty z art. 12 ust. 6, wymagane do 12 sierpnia 2026 r., nie zostały przyjęte. Referencjał potwierdza to stwierdzenie.

Jak pomaga PPWR Connect

PPWR Connect trzyma oba łańcuchy na jednej referencji opakowania: jej elementach i materiałach, rynkach, na których jest wprowadzana wewnątrz i poza UE-27, dokumentach dostawców złożonych jako dowody do niej oraz deklaracji zgodności UE generowanej z tych dowodów według wzoru z załącznika VIII. Producent spoza UE może przesłać swoje dokumenty przez API i konektor MCP opisane na stronie dla deweloperów, a każde przesłanie czeka na akceptację człowieka w przestrzeni roboczej importera z UE. Przewodnik krajowy EPR (plany Professional i Enterprise) oraz kreator rejestracji EPR (plan Enterprise) wspierają pracę rejestracyjną, nie zastępując producenta, jego przedstawiciela ani organizacji odpowiedzialności producenta. Aby zobaczyć, w jakiej roli stawia Państwa każda z referencji, proszę zacząć od naszego oprogramowania zgodności PPWR albo od oceny gotowości PPWR.

Co zmieniło się w tym artykule od czerwca 2026 r.?

Czas gramatyczny: tekst z czerwca opisywał rozporządzenie przed jego stosowaniem, a ono już się stosuje. Poprawione: art. 17 przedstawiano jako artykuł przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta; niesie on fakultatywne pełnomocnictwo zgodnościowe, a ten przedstawiciel jest w art. 45 ust. 3. Poprawione: art. 45 ust. 3 obejmuje producentów z art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c) i d), a nie każdego producenta spoza UE. Wycofane: data 1 stycznia 2026 r. dla metali ciężkich, dziesięciodniowy termin odpowiedzi, czasy realizacji badań laboratoryjnych, próg przydatności do recyklingu przedstawiony z twardą datą oraz dziewięć źródeł internetowych podmiotów trzecich. Dodane: najważniejsze fakty, nagłówki w formie pytań, definicja producenta, art. 44 ust. 2 i 4, COM(2025) 982, tabela scenariuszy i sekcja o tym, czego referencjał nie potwierdza.

Wydawca

Rutherford (rutherford.fr) tworzy oprogramowanie kontroli produkcji dla druku offsetowego i przetwórców opakowań, w tym ColorLoop. Veoria (veoria.com) tworzy systemy pomiaru barwy inline dla maszyn drukujących etykiety i opakowania, w tym DeltaOne.