Twierdzenia dotyczące środowiska na opakowaniach od 27 września 2026 r.: co zakazuje EmpCo, co dodaje PPWR

Co zmienia się w twierdzeniach dotyczących środowiska na opakowaniach od 27 września 2026 r.?

Od 27 września 2026 r. państwa członkowskie stosują swoje krajowe środki transponujące dyrektywę (UE) 2024/825, na podstawie art. 4 ust. 1 tej dyrektywy. Dyrektywa, znana jako EmpCo, dodaje do dyrektywy 2005/29/WE praktyki zakazane we wszystkich okolicznościach, w tym ogólne twierdzenia dotyczące środowiska bez uznanej doskonałej efektywności środowiskowej, oznakowania zrównoważonego rozwoju bez systemu certyfikacji lub organu publicznego stojącego za nimi, oraz twierdzenia dotyczące klimatu oparte na kompensacji emisji.

Opakowania podlegają również art. 14 rozporządzenia (UE) 2025/40, czyli PPWR, które jest stosowane od 12 sierpnia 2026 r. na podstawie art. 71. EmpCo to prawo konsumenckie egzekwowane na szczeblu krajowym; art. 14 to bezpośrednio stosowane prawo dotyczące produktów, którego dowody znajdują się w dokumentacji technicznej z załącznika VII.

Najważniejsze fakty

• Państwa członkowskie stosują swoje środki transponujące dyrektywę (UE) 2024/825 od 27 września 2026 r., na podstawie art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.
• Pkt 4a załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, zakazuje ogólnego twierdzenia dotyczącego środowiska, w odniesieniu do którego przedsiębiorca nie może wykazać uznanej doskonałej efektywności środowiskowej istotnej dla tego twierdzenia.
• Art. 14 rozporządzenia (UE) 2025/40 zezwala na twierdzenie dotyczące regulowanej właściwości opakowania tylko wtedy, gdy właściwość ta przekracza mające zastosowanie minimalne wymogi, a twierdzenie określa jego zakres.
• Zgodnie z art. 6 ust. 1 wszystkie opakowania wprowadzane do obrotu muszą nadawać się do recyklingu — obowiązek ten stosuje się od 12 sierpnia 2026 r., w tym w odniesieniu do opakowań transportowych.
• Zgodnie z art. 5 ust. 5 od 12 sierpnia 2026 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu opakowań do kontaktu z żywnością zawierających PFAS w stężeniu równym lub wyższym niż wartości graniczne.
• Nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy z 15 września 2026 r.) potwierdza dwa ostatnie punkty.

Czym jest ogólne twierdzenie dotyczące środowiska i kiedy jest ono zakazane?

Zgodnie z art. 2 lit. p) dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, ogólne twierdzenie dotyczące środowiska to pisemne lub ustne twierdzenie dotyczące środowiska, które nie znajduje się na oznakowaniu zrównoważonego rozwoju i którego specyfikacja nie jest podana w sposób jasny i widoczny na tym samym nośniku. Pkt 4a załącznika I do tej dyrektywy zakazuje takiego twierdzenia bez wykazanej, istotnej dla niego uznanej doskonałej efektywności środowiskowej.

Uznana doskonała efektywność środowiskowa to, zgodnie z art. 2 lit. s) dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, efektywność zgodna z unijnym oznakowaniem ekologicznym EU Ecolabel, oficjalnie uznanym oznakowaniem ekologicznym typu I zgodnym z EN ISO 14024 lub najwyższą efektywnością środowiskową na podstawie innych przepisów prawa Unii. Bez tego twierdzenie na opakowaniu musi być konkretne.

Pytanie 4 pytań i odpowiedzi dotyczących dyrektywy ECGT Komisji (wrzesień 2026 r.) podaje przykład dotyczący opakowań: „climate-friendly packaging” bez dalszej specyfikacji jest ogólne, natomiast „100% of energy used to produce this packaging comes from renewable sources” jest konkretne. Przytacza również wytyczne z 2021 r.: „If there is no space to specify the environmental claim, then the claim should generally not be made.”

Pytanie 5 ostrzega, że „green leaves, water drops, or similar nature-related icons” w projekcie graficznym opakowania mogą być odczytywane jako twierdzenia dorozumiane, a pytanie 3 — że nazwa marki zawierająca „eco” może nim być. Pkt 4b załącznika I zakazuje twierdzenia dotyczącego całego produktu, które odnosi się jedynie do określonego aspektu produktu, takiego jak jego opakowanie.

Co dodaje art. 14 PPWR w odniesieniu do twierdzeń dotyczących właściwości opakowań?

Art. 14 rozporządzenia (UE) 2025/40 zezwala na twierdzenie dotyczące środowiska w odniesieniu do właściwości opakowania regulowanej przez rozporządzenie tylko wtedy, gdy właściwość ta przekracza mające zastosowanie minimalne wymogi, zgodnie z kryteriami i metodami rozporządzenia, a twierdzenie określa, czy dotyczy jednostki opakowaniowej, jej części czy całości opakowań danego podmiotu gospodarczego.

Twierdzenie dotyczące środowiska to każdy przekaz lub oświadczenie niewymagane przez prawo Unii ani prawo krajowe, które w ramach komunikacji handlowej stwierdza lub sugeruje, że produkt, marka lub przedsiębiorca mają pozytywny lub neutralny wpływ na środowisko, są mniej szkodliwe niż inne lub poprawiły swój wpływ w czasie. Art. 14 zapożycza tę definicję z art. 2 lit. o) dyrektywy 2005/29/WE, a motyw 157 rozporządzenia wymienia jako przykłady możliwość poddania recyklingowi, poziom zawartości materiału z recyklingu oraz możliwość ponownego użycia.

Twierdzenia ogólne są kwestią EmpCo, a art. 14 jest własną regułą PPWR. Motyw 73 rozporządzenia (UE) 2025/40 nazywa dyrektywę 2005/29/WE „safety net” obok sektorowego prawa Unii, dzięki czemu oba teksty mogą mieć zastosowanie do tego samego opakowania. Art. 14 nie wskazuje żadnego podmiotu gospodarczego, ale zgodność z nim wykazuje się w dokumentacji technicznej z załącznika VII, którą sporządza producent na podstawie art. 15 ust. 2.

Czy na opakowaniu nadal można umieścić „nadaje się do recyklingu”, „bez PFAS”, „kompostowalne” lub „30% z recyklingu”?

Na opakowaniu nadal można umieścić „nadaje się do recyklingu”, „bez PFAS”, „kompostowalne” lub udział materiału z recyklingu, ale każde twierdzenie musi przejść dwa testy: na podstawie dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, musi być konkretne i nie może przedstawiać wymogu prawnego jako cechy wyróżniającej; na podstawie art. 14 rozporządzenia (UE) 2025/40 właściwość musi przekraczać minimum PPWR, a twierdzenie musi określać jego zakres.

Samo „nadaje się do recyklingu” wskazuje minimum, jakie art. 6 ust. 1 ustanawia dla wszystkich opakowań, a klasy A, B i C, które mogłyby mówić więcej, wymagają kryteriów. Akt delegowany z art. 6 ust. 4 miał zostać przyjęty do 1 stycznia 2028 r. i nie został przyjęty. Pytanie 16 dodaje, że przedstawianie jako cechy wyróżniającej wymogu prawnego obowiązującego wszystkie produkty danej kategorii na rynku Unii, w tym produkty przywożone, jest zakazane we wszystkich okolicznościach (pkt 10a).

W przypadku opakowań do kontaktu z żywnością art. 5 ust. 5 zakazuje wprowadzania do obrotu opakowań zawierających PFAS w stężeniu równym lub wyższym niż trzy wartości graniczne: 25 ppb dla dowolnej pojedynczej substancji PFAS, 250 ppb dla sumy PFAS oraz 50 ppm dla PFAS, w tym polimerowych PFAS. Twierdzenie „bez PFAS” mówi więcej niż te wartości graniczne, więc dokumentacja musi wykazywać tę właściwość metodami z art. 5 ust. 5, dla każdego komponentu z osobna.

Minimalne udziały materiału z recyklingu dla elementów z tworzyw sztucznych określone w art. 7 ust. 1 mają zastosowanie od 1 stycznia 2030 r. albo 3 lata od wejścia w życie aktu wykonawczego na podstawie art. 7 ust. 8, w zależności od tego, co nastąpi później, i są obliczane jako średnia dla danego zakładu produkcyjnego i roku. Udział prawdziwy dla rocznej produkcji zakładu może być nieprawdziwy dla jednego opakowania, stąd zakres wymagany przez art. 14 lit. b).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 50 opakowanie kompostowalne ulega biodegradacji w warunkach kontrolowanego kompostowania przemysłowego, niekoniecznie w warunkach kompostowania przydomowego, a art. 9 ust. 1 wymienia opakowania, które muszą być kompatybilne z kompostowaniem przemysłowym do 12 lutego 2028 r. Motyw 9 dyrektywy (UE) 2024/825 wymienia „biodegradable” wśród przykładów twierdzeń ogólnych. Pytanie 11 traktuje „claiming that paper sheets do not contain plastic” jako nieistotną korzyść, podlegającą ocenie indywidualnej na podstawie art. 6 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2005/29/WE.

Jakie oznakowania i logo dotyczące zrównoważonego rozwoju pozostają dozwolone na opakowaniach?

Zgodnie z pkt 2a załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, oznakowanie zrównoważonego rozwoju na opakowaniu jest zakazane, chyba że opiera się na systemie certyfikacji lub zostało ustanowione przez organy publiczne. Etykiety obowiązkowe nie są objęte tą definicją, więc zharmonizowana etykieta z art. 12 rozporządzenia (UE) 2025/40 nie jest ani oznakowaniem zrównoważonego rozwoju, ani twierdzeniem dotyczącym środowiska.

Oznakowanie zrównoważonego rozwoju to dobrowolny znak zaufania, znak jakości lub podobny znak, który ma na celu wyróżnienie i promowanie produktu, procesu lub przedsiębiorstwa poprzez odniesienie do jego cech środowiskowych lub społecznych. System certyfikacji to system weryfikacji przez stronę trzecią, którego publiczne warunki spełniają kryteria art. 2 lit. r) dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej. Logo przyznane przez samą markę nie spełnia żadnego z dwóch warunków pkt 2a, a informacje o sortowaniu, których podanie nakazuje prawo krajowe, nie stanowią twierdzenia dotyczącego środowiska.

Zharmonizowana etykieta z art. 12 ust. 1 jest wymagana od 12 sierpnia 2028 r. albo 24 miesiące po wejściu w życie aktów wykonawczych na podstawie art. 12 ust. 6 lub 7, w zależności od tego, co nastąpi później. Akty wykonawcze z art. 12 ust. 6 były wymagane do 12 sierpnia 2026 r. i nie zostały przyjęte.

Czy twierdzenia „neutralne dla klimatu” oparte na kompensacji są nadal dozwolone?

Nie. Pkt 4c załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej, zakazuje twierdzenia, opartego na kompensacji emisji gazów cieplarnianych, że produkt ma neutralny, zmniejszony lub pozytywny wpływ na środowisko pod względem emisji gazów cieplarnianych. Twierdzenie „opakowanie neutralne dla klimatu”, oparte na kompensacjach, podlega temu zakazowi.

Pytanie 10 pytań i odpowiedzi Komisji interpretuje pkt 4c w ten sposób, że nie obejmuje on twierdzeń opartych na rzeczywistym śladzie emisji własnym produktu i że nadal zezwala przedsiębiorstwom reklamować inwestycje w projekty w zakresie kredytów węglowych, o ile nie wprowadza to konsumentów w błąd. Twierdzenie dotyczące przyszłych wyników wymaga szczegółowego i realistycznego planu zweryfikowanego przez niezależnego eksperta zewnętrznego, na podstawie art. 6 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2005/29/WE, zmienionej.

Co dzieje się z opakowaniami już wydrukowanymi lub znajdującymi się na półkach przed 27 września 2026 r.?

Dyrektywa (UE) 2024/825 nie przewiduje okresu przejściowego dla zapasów. Zgodnie z pytaniem 18 pytań i odpowiedzi Komisji przepisy mają zastosowanie od 27 września 2026 r. do produktów lub opakowań już wyprodukowanych, zamówionych, dystrybuowanych lub znajdujących się na półkach sprzedawców detalicznych, a przedsiębiorcy mogą zakrywać lub korygować twierdzenia za pomocą naklejek albo dodawać informacje w punkcie sprzedaży.

Naklejka jest opcją, a nie bezpieczną przystanią: egzekwowanie przepisów należy do krajowych właściwych organów i sądów, które mogą brać pod uwagę „whether traders have made reasonable and proportionate efforts to comply”.

Włochy transponowały dyrektywę dekretem ustawodawczym nr 30 z dnia 20 lutego 2026 r., mającym zastosowanie od 27 września 2026 r. na podstawie jego art. 2, zgodnie z Gazzetta Ufficiale. W Niemczech komisja Bundestagu zarekomendowała 23 września 2026 r. nowy § 15b ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym roszczenia o zaniechanie dotyczące towarów wprowadzonych do obrotu przed 27 września 2026 r. byłyby dochodzone w dobrej wierze i z poszanowaniem zasady proporcjonalności, zgodnie z dokumentem Bundestagu 21/8158, do września 2028 r. zgodnie z biurem prasowym Bundestagu. Rekomendacja nie była prawem obowiązującym w dniu 23 września 2026 r.

Kto sprawdza twierdzenie między marką, przetwórcą, importerem a sprzedawcą detalicznym?

Właściciel marki lub detalista sprzedający pod marką własną odpowiada za twierdzenie na opakowaniu podwójnie: jako przedsiębiorca składający je wobec konsumentów na podstawie dyrektywy 2005/29/WE oraz jako producent sporządzający dokumentację techniczną z załącznika VII na podstawie art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2025/40, gdzie znajdują się dowody dla art. 14. Przetwórcy, importerzy i dystrybutorzy dostarczają, kontrolują lub sprzedają opakowanie.

Artykuł 15 ust. 1, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2025/40 odsyłają do art. 5-12, a nie do art. 14, podczas gdy staranność z art. 19 ust. 1 obejmuje całe rozporządzenie. Tekst art. 14 nie rozstrzyga, czy obejmuje on twierdzenia składane między przedsiębiorstwami.

Czego referencjał nie potwierdza?

Nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy z 15 września 2026 r.) potwierdza sześć stwierdzeń: obowiązek zdolności do recyklingu z art. 6 ust. 1, zakaz PFAS z art. 5 ust. 5, zakres stosowania z art. 2 ust. 1, datę etykiety z art. 12 ust. 1, zaległe akty z art. 12 ust. 6 oraz termin aktu z art. 6 ust. 4. Poniższe punkty są odczytane z podlinkowanego tekstu.

• Artykuł 14, motywy 73 i 157, art. 71, oraz sformułowanie Dziennika Urzędowego „equal to or above” w odniesieniu do wartości granicznych z art. 5 ust. 5.
• Artykuł 3 ust. 1 pkt 13, 16 i 50, art. 7 ust. 1 i 8, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 1 i ust. 2 lit. a), art. 19 ust. 1 i 3 oraz art. 21, w brzmieniu przytoczonym tutaj.
• Cztery odczytania: samo „nadaje się do recyklingu” wskazuje minimum z art. 6 ust. 1; powtórzony limit prawny podlega pkt 10a; opakowanie jest aspektem produktu na podstawie pkt 4b; art. 14 nie wskazuje żadnego podmiotu.
• Każde stwierdzenie dotyczące unijnego prawa konsumenckiego, pytań i odpowiedzi Komisji (stanowiska wstępne jej służb) oraz tekstów włoskich i niemieckich, odczytane na oficjalnych stronach w dniu 23 września 2026 r. Nic w tym artykule nie stanowi porady prawnej.

Częste pytania

Czy EmpCo ma zastosowanie do opakowań B2B?

Nie. Pytanie 1 pytań i odpowiedzi Komisji stwierdza, że praktyki handlowe między przedsiębiorstwami nie są objęte zakresem stosowania dyrektywy 2005/29/WE. PPWR ma zastosowanie do wszystkich opakowań, niezależnie od materiału, w tym do przemysłowych i handlowych opakowań B2B, na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2025/40.

Czy PPWR zakazuje słowa „nadaje się do recyklingu”?

Nie. Rozporządzenie (UE) 2025/40 nie zakazuje żadnego słowa, ale art. 6 ust. 1 czyni zdolność do recyklingu minimum dla wszystkich opakowań, przez co samo „nadaje się do recyklingu” jest twierdzeniem najtrudniejszym do dopasowania do art. 14 lit. a).

Jak pomaga PPWR Connect

PPWR Connect to oprogramowanie, a nie doradca prawny, laboratorium ani jednostka notyfikowana, i nie ocenia twierdzeń wynikających z prawa konsumenckiego. Linie substancji są deklarowane dla każdego komponentu opakowania, a linia PFAS odzwierciedla brzmienie art. 5 ust. 5: poniżej albo na poziomie lub powyżej wartości granicznych. Plik PDF od dostawcy, taki jak raport z badań lub certyfikat, jest odczytywany przez platformę i archiwizowany jako dowód przypisany do danego SKU na potrzeby deklaracji zgodności, a przy każdej zarejestrowanej wartości zachowywana jest informacja o jej pochodzeniu. Aby ustalić, które referencje opakowań zawierają dowody potrzebne dla twierdzenia na podstawie art. 14, proszę zacząć od naszego oprogramowania zgodności PPWR albo od oceny gotowości PPWR.

Wydawca

Rutherford (rutherford.fr) tworzy oprogramowanie kontroli produkcji dla druku offsetowego i przetwórców opakowań, w tym ColorLoop. Veoria (veoria.com) tworzy systemy pomiaru barwy inline dla maszyn drukujących etykiety i opakowania, w tym DeltaOne.