ROP dla opakowań a sprzedaż na odległość w PPWR: kto jest producentem i w którym państwie członkowskim?
W którym państwie członkowskim sprzedawca na odległość ma obowiązki ROP dla opakowań na podstawie PPWR?
Sprzedawca na odległość ma obowiązki ROP dla opakowań w każdym państwie członkowskim, w którym jego opakowania są udostępniane po raz pierwszy, a nie tylko tam, gdzie ma siedzibę. Zgodnie z art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2025/40 producenci rejestrują się w każdym z tych państw członkowskich, a art. 45 ust. 1 wiąże rozszerzoną odpowiedzialność producenta z tym samym terytorium.
Trudniejsze pytanie pojawia się najpierw: kto w ogóle jest producentem? Marka sprzedająca w swoim sklepie internetowym, dystrybutor wysyłający towar do restauracji za granicą i sklep spoza UE nadający paczki nie podlegają tej samej literze art. 3 ust. 1 pkt 15. Ten artykuł omawia jego pięć liter i państwo członkowskie, które wskazuje każda z nich.
Pytanie jest aktualne. EUR-Lex wymienia sprostowanie rozporządzenia (UE) 2025/40 z dnia 18 września 2026 r. dotyczące wersji włoskiej, a projekt Rady dotyczący tej poprawki obejmuje właśnie lit. c) i d) art. 3 ust. 1 pkt 15, czyli dwie litery, które obejmują transgraniczną sprzedaż na odległość.
Najważniejsze fakty
- Rozporządzenie (UE) 2025/40 ma zastosowanie do wszystkich opakowań, niezależnie od materiału, zarówno gospodarstw domowych, jak i handlowych czy przemysłowych, zgodnie z art. 2 ust. 1.
- Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 producenta określa się niezależnie od stosowanej techniki sprzedaży, w tym w drodze umów zawieranych na odległość.
- Zgodnie z art. 44 ust. 2 producenci rejestrują się w każdym państwie członkowskim, w którym po raz pierwszy udostępniają opakowania lub produkty w opakowaniach na jego terytorium.
- Zgodnie z art. 44 ust. 4 producenci nie udostępniają po raz pierwszy opakowań w państwie członkowskim, w którym nie są zarejestrowani.
- Sprostowanie wersji włoskiej z dnia 18 września 2026 r., w brzmieniu z dokumentu Rady ST 12403/26, zastępuje „consumatori” (konsumenci) wyrazami „utilizzatori finali” (użytkownicy końcowi) w lit. c) włoskiego tekstu art. 3 ust. 1 pkt 15.
- Tylko pierwsze stwierdzenie potwierdza nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy zaktualizowany 3 października 2026 r.). Pozostałe odczytano z podlinkowanych tekstów i wymieniono w sekcji „Czego referencjał nie potwierdza?”.
Kto jest producentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 PPWR?
Producent w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2025/40 to wytwórca (manufacturer), importer lub dystrybutor, do którego ma zastosowanie jedna z pięciu sytuacji. Lit. a) i b) obejmują sprzedaż w państwie członkowskim samego producenta. Lit. c) i d) obejmują sprzedaż bezpośrednio użytkownikom końcowym w innym państwie członkowskim. Lit. e) obejmuje rozpakowywanie.
Lit. a) i c) dotyczą opakowań transportowych, usługowych i opakowań dla produkcji podstawowej. Lit. b) i d) dotyczą produktów zapakowanych w inne opakowania. Paczka ze sklepu internetowego zawiera zarówno własne opakowanie produktu, jak i karton wysyłkowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 opakowanie do handlu elektronicznego to opakowanie transportowe służące do dostarczania użytkownikowi końcowemu produktów sprzedawanych online lub w inny sposób na odległość.
| Litera art. 3 ust. 1 pkt 15 | Gdzie podmiot ma siedzibę | Co robi | Państwo członkowskie, w którym jest producentem |
|---|---|---|---|
| a) i b) | Państwo członkowskie | Po raz pierwszy udostępnia opakowania lub produkty w opakowaniach z terytorium tego państwa członkowskiego i na tym samym terytorium | Jego własne państwo członkowskie |
| c) i d) | Państwo członkowskie lub państwo trzecie | Po raz pierwszy udostępnia opakowania lub produkty w opakowaniach na terytorium innego państwa członkowskiego, bezpośrednio użytkownikom końcowym | Państwo członkowskie użytkownika końcowego |
| e) | Państwo członkowskie | Rozpakowuje produkty w opakowaniach, nie będąc użytkownikiem końcowym, chyba że inna osoba jest producentem na podstawie lit. a)–d) | Państwo członkowskie, w którym rozpakowuje |
Producent to pojęcie odrębne od wytwórcy (manufacturer) z art. 3 ust. 1 pkt 13, który odpowiada za zgodność. Nasz artykuł o obowiązkach importera i dwóch łańcuchach przedstawia to rozróżnienie dla towarów wprowadzanych przez importera z UE.
Dlaczego technika sprzedaży nie zmienia tego, kto jest producentem?
Technika sprzedaży nie zmienia tego, kto jest producentem, ponieważ art. 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2025/40 ma zastosowanie „irrespective of the selling technique used, including by means of distance contracts”. Sklep internetowy, platforma handlowa czy zamówienie z katalogu prowadzą do tego samego testu: gdzie podmiot ma siedzibę, gdzie opakowanie zostaje udostępnione po raz pierwszy i komu.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 umowa zawierana na odległość ma znaczenie nadane w art. 2 pkt 7 dyrektywy 2011/83/UE. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 udostępnianie na terytorium państwa członkowskiego oznacza każde dostarczenie opakowania w celu dystrybucji, konsumpcji lub używania na tym terytorium w ramach działalności handlowej. Liczy się terytorium używania, a nie kraj strony internetowej czy faktury.
Co oznacza „directly to end users” dla sprzedawcy na odległość?
„Directly to end users” w art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2025/40 obejmuje w równym stopniu konsumentów i profesjonalnych użytkowników końcowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 23 użytkownik końcowy to osoba w Unii, która otrzymuje produkt jako konsument lub jako profesjonalny użytkownik końcowy i nie udostępnia dalej tego produktu w formie, w jakiej go otrzymała.
Niderlandzki dystrybutor wysyłający środki czystości bezpośrednio do restauracji w Hiszpanii zaopatruje zatem użytkownika końcowego w Hiszpanii: restauracja używa produktów i ich nie odsprzedaje.
Tekst włoski brzmiał inaczej. Według dokumentu Rady ST 12403/26 z dnia 2 września 2026 r. lit. c) wersji włoskiej brzmiała „direttamente ai consumatori”, bezpośrednio konsumentom, a obecnie brzmi „direttamente agli utilizzatori finali”, bezpośrednio użytkownikom końcowym. Lit. d) dostosowano w ten sam sposób. Sprostowanie to poprawienie błędów w akcie już opublikowanym w Dzienniku Urzędowym. Tekst angielski brzmiał już „directly to end users”.
Kto jest producentem, gdy nabywca w innym państwie członkowskim odsprzedaje towar?
Gdy nabywca w innym państwie członkowskim odsprzedaje towar, sprzedawca nie jest tam producentem na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 15 lit. c) i d) rozporządzenia (UE) 2025/40, ponieważ odsprzedawca nie jest użytkownikiem końcowym. Lit. a) i b) również nie obejmują tam sprzedawcy: wymagają pierwszego udostępnienia w państwie członkowskim samego sprzedawcy.
Weźmy włoskiego wytwórcę dostarczającego produkty w opakowaniach niemieckiemu hurtownikowi. Odczytanie najbardziej spójne z lit. a) i b) jest takie, że hurtownik, mający siedzibę w Niemczech i jako pierwszy dostarczający towary z terytorium Niemiec, jest producentem w Niemczech. Rozporządzenie nie rozstrzyga tego przypadku wprost. Ustalcie na piśmie, kto się rejestruje i składa sprawozdania, oraz sprawdźcie praktykę krajowego rejestru.
Ta sama logika obejmuje podmiot rozpakowujący. Zgodnie z lit. e) podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim, który rozpakowuje produkty w opakowaniach, nie będąc użytkownikiem końcowym, jest producentem, chyba że inna osoba jest producentem na podstawie lit. a)–d).
Jakie obowiązki powstają w każdym państwie członkowskim pierwszego udostępnienia?
W każdym państwie członkowskim pierwszego udostępnienia producent w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2025/40 rejestruje się na podstawie art. 44 ust. 2, przekazuje dane o opakowaniach na podstawie art. 44 ust. 7 lub 8 i ponosi rozszerzoną odpowiedzialność producenta na podstawie art. 45 ust. 1. Zgodnie z art. 44 ust. 4 producent nie udostępnia tam opakowań przed rejestracją.
- Rejestracja. Zgodnie z art. 44 ust. 2 producent składa wniosek do rejestru każdego z tych państw członkowskich. Zgodnie z art. 44 ust. 11 lit. b) organ dokonuje rejestracji w terminie dwunastu tygodni od otrzymania kompletnych informacji.
- Dane roczne. Zgodnie z art. 44 ust. 7 producent przekazuje informacje z części B pkt 1 załącznika IX do dnia 1 czerwca za każdy pełny poprzedni rok kalendarzowy.
- Poniżej 10 ton. Zgodnie z art. 44 ust. 8 producent, który w danym roku kalendarzowym udostępnił po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego mniej niż 10 ton opakowań, przekazuje zamiast tego informacje z części B pkt 2. Próg liczy się dla każdego państwa członkowskiego osobno i zmienia przekazywane dane, a nie obowiązek rejestracji.
- Rozszerzona odpowiedzialność producenta. Zgodnie z art. 45 ust. 1 producenci ponoszą rozszerzoną odpowiedzialność producenta w ramach systemów krajowych za opakowania, które po raz pierwszy udostępniają na terytorium państwa członkowskiego.
- Organizacja odpowiedzialności producenta. Zgodnie z art. 46 ust. 1 producenci mogą powierzyć swoje obowiązki upoważnionej organizacji odpowiedzialności producenta, która wówczas wypełnia obowiązki rejestracyjne z art. 44 ust. 2, chyba że państwo członkowskie postanowi inaczej.
Jeszcze jeden obowiązek wynika wyłącznie z lit. c) i d). Zgodnie z art. 45 ust. 3 taki producent wyznacza upoważnionego przedstawiciela ds. rozszerzonej odpowiedzialności producenta w każdym państwie członkowskim pierwszego udostępnienia innym niż własne; wniosek Komisji COM(2025) 982 zawiesiłby stosowanie art. 45 ust. 3 do 1 stycznia 2035 r., przy czym państwa członkowskie mogłyby nadal wymagać przedstawiciela od producentów mających siedzibę w państwach trzecich; wniosek nie zmienia opublikowanego tekstu. Nazwy, progi i opłaty każdego krajowego rejestru wynikają z prawa krajowego; nasz przewodnik po rejestracji producentów na rynkach UE zestawia to, co wiadomo dla każdego kraju.
Jak reguła działa w sześciu typowych przypadkach sprzedaży?
Państwo członkowskie obowiązku na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2025/40 wynika z trzech faktów: gdzie sprzedawca ma siedzibę, gdzie opakowanie zostaje udostępnione po raz pierwszy i czy odbiorca jest użytkownikiem końcowym. Sześć poniższych przypadków stosuje ten test; firmy są przykładowe.
| Przypadek | Litera art. 3 ust. 1 pkt 15 | Producent i gdzie |
|---|---|---|
| Francuska marka sprzedaje w swoim sklepie internetowym konsumentom we Francji | a) dla kartonu wysyłkowego, b) dla opakowania produktu | Marka, we Francji |
| Ta sama marka wysyła zamówienia internetowe konsumentom w Belgii | c) i d) | Marka, w Belgii, dla belgijskich paczek |
| Sklep z siedzibą w państwie trzecim nadaje paczki do konsumentów w Niemczech | c) i d) | Sklep, w Niemczech |
| Niderlandzki dystrybutor wysyła środki czystości do restauracji w Hiszpanii | c) i d), restauracja jest profesjonalnym użytkownikiem końcowym | Dystrybutor, w Hiszpanii |
| Włoski wytwórca dostarcza palety niemieckiemu hurtownikowi, który je odsprzedaje | Ani c), ani d): hurtownik nie jest użytkownikiem końcowym | Odczytywany jako hurtownik, w Niemczech (tekst tego nie stanowi, zob. wyżej) |
| Polski importer sprowadza towary z państwa trzeciego i sprzedaje je w Polsce | a) i b) | Importer, w Polsce |
Jeden sprzedawca może znaleźć się w kilku wierszach. Marka obsługująca swój rynek krajowy, wysyłająca do konsumentów w trzech innych państwach członkowskich i zaopatrująca odsprzedawcę w piątym ma cztery rejestracje. Nasza lista kontrolna PPWR, rola po roli zestawia te obowiązki z obowiązkami w zakresie zgodności każdej roli.
Co się zmienia, gdy uczestniczy platforma handlowa lub dostawca usług realizacji zamówień?
Platforma handlowa nie przenosi państwa członkowskiego obowiązku: producentem pozostaje podmiot wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2025/40. Zgodnie z art. 45 ust. 4 platformy internetowe umożliwiające konsumentom zawieranie umów na odległość uzyskują informacje o rejestracji producenta w państwie członkowskim konsumenta, zanim pozwolą producentowi korzystać ze swoich usług.
Zgodnie z art. 45 ust. 4 platforma uzyskuje także samocertyfikację potwierdzającą spełnienie wymogów ROP w tym państwie członkowskim. Zgodnie z art. 45 ust. 7 i 8 producenci przekazują te same informacje dostawcom usług realizacji zamówień, którzy dokładają wszelkich starań, aby je sprawdzić. Obie kontrole przeprowadza się dla każdego państwa członkowskiego konsumenta. Zob. nasz artykuł o internetowych platformach handlowych i sprzedawcach na odległość.
Czego referencjał nie potwierdza?
Nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy zaktualizowany 3 października 2026 r.) potwierdza stwierdzenie o zakresie stosowania z art. 2 ust. 1. Jego weryfikacja nie znalazła dopasowania dla następujących stwierdzeń, które odczytano z tekstu Dziennika Urzędowego lub z podlinkowanych dokumentów i przedstawiono jako takie.
- Art. 3 ust. 1 pkt 8, 11, 13, 14, 15 i 23 w brzmieniu użytym tutaj; art. 44 ust. 2, 4, 7 i 8 oraz ust. 11 lit. b); art. 45 ust. 1, 3, 4, 7 i 8; art. 46 ust. 1.
- Odczytanie, zgodnie z którym to odsprzedawca, a nie sprzedawca transgraniczny, jest producentem w państwie członkowskim odsprzedawcy. Rozporządzenie nie rozstrzyga tego przypadku, a krajowe rejestry mogą stosować własną praktykę.
- Włoska poprawka w brzmieniu z dokumentu Rady ST 12403/26 z dnia 2 września 2026 r. Sprostowanie z dnia 18 września 2026 r. figuruje w EUR-Lex, ale jego pełnego tekstu nie udało się otworzyć z naszego środowiska.
- Treść i status wniosku Komisji COM(2025) 982 oraz ewentualne krajowe wykorzystanie akapitu drugiego art. 45 ust. 3.
Częste pytania
Czy sprzedawca poniżej 10 ton w danym państwie członkowskim mimo to się tam rejestruje?
Tak, w świetle tekstu. Art. 44 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2025/40 nie ustanawia żadnego progu ilościowego dla rejestracji. Próg 10 ton z art. 44 ust. 8 dotyczy informacji przekazywanych co roku, a art. 44 ust. 8 pozwala państwu członkowskiemu ustalić niższy próg na określony rok kalendarzowy.
Czy sprzedawca pozostaje producentem we własnym państwie członkowskim, gdy sprzedaje za granicę?
W odniesieniu do opakowań, które udostępnia w kraju, tak, na podstawie lit. a) i b). W odniesieniu do paczek wysyłanych bezpośrednio użytkownikom końcowym w innym państwie członkowskim obowiązki producenta powstają w tym innym państwie członkowskim na podstawie lit. c) i d). Tekst wiąże każdy obowiązek z państwem członkowskim, w którym opakowanie zostaje udostępnione po raz pierwszy.
Jak pomaga PPWR Connect
PPWR Connect to oprogramowanie: nie jest upoważnionym przedstawicielem, organizacją odpowiedzialności producenta ani doradcą prawnym i nie rejestruje producentów. Rynki to jurysdykcje: SKU jest zapisywane z rynkami, na których jest sprzedawane, rejestracje, wolumeny i macierz ROP podążają za nim, a profil obowiązków dla każdego rynku odpowiada na pytanie „who is the producer” w każdej jurysdykcji. Deklaracje ROP zapisują, na podstawie czego je obliczono, a wcześniejsze przebiegi deklaracji są przechowywane. Kurs Academy „EPR in the EU: PPWR Rules and National Schemes” omawia systemy krajowe. Zacznij od naszego oprogramowania do zgodności z PPWR lub oceny gotowości do PPWR.
Wydawca
Rutherford (rutherford.fr) tworzy oprogramowanie kontroli produkcji dla druku offsetowego i przetwórców opakowań, w tym ColorLoop. Veoria (veoria.com) tworzy systemy pomiaru barwy inline dla maszyn drukujących etykiety i opakowania, w tym DeltaOne.