Czy druk w rozszerzonej gamie barw się opłaca? Skąd bierze się zwrot, ile kosztuje i co dodaje PPWR

Jaki jest zwrot z inwestycji w druk w rozszerzonej gamie barw?

Zwrot z inwestycji w druk w rozszerzonej gamie barw to oszczędność netto, jaką przetwórca uzyskuje, drukując kolory marki jednym stałym zestawem farb procesowych, zestawiona z kosztem przejścia. Oszczędność wynika głównie ze zmian farb, które przestają występować między zleceniami; koszt wynika z zespołów drukujących, prepressu, kontroli barwy i akceptacji ze strony marki.

Druk w rozszerzonej gamie barw (ECG) to metoda druku, która buduje większość kolorów marki z kombinacji rastrowych jednego stałego zestawu farb procesowych, zwykle cyjan, magenta, żółty i czarny oraz pomarańczowy, zielony i fioletowy. Kolor dodatkowy to kolor drukowany przeznaczoną do niego, wcześniej zmieszaną farbą. To, co stały zestaw farb zmienia w dokumentacji dowodowej PPWR, omawia nasz artykuł o druku w rozszerzonej gamie barw a PPWR; ten artykuł dotyczy pieniędzy.

Przetwórca inwestuje i prowadzi maszynę, właściciel marki akceptuje każdy przekonwertowany kolor, a nabywca opakowań widzi wynik w cenie i w powtarzalności dodruków.

Najważniejsze fakty

• Według Rutherford, wydawcy PPWR Connect, próg rentowności rozszerzonej gamy barw „is a function of job mix, not of volume”.
• Według Packaging Europe (30 kwietnia 2018 r.) dzień techniczny dostawców na jednej scharakteryzowanej maszynie fleksograficznej wykazał skrócenie czasu przezbrojenia o 60%, zmniejszenie odpadów materiałowych o 50% i kosztu farby o 20%; nie powołano się na żadne niezależne badanie.
• Zgodnie z art. 5 ust. 4 limit 100 mg/kg dla sumy ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego obowiązuje w opakowaniu lub w każdym komponencie opakowania, a stężeń nigdy nie sumuje się między komponentami.
• Akt delegowany na podstawie art. 6 ust. 4 ma zostać przyjęty do 1 stycznia 2028 r. i nie został przyjęty.
• Art. 39 ust. 2 stanowi, że deklaracja zgodności UE ma strukturę wzoru określonego w załączniku VIII, zawiera elementy wskazane w module określonym w załączniku VII i jest stale aktualizowana.
• Trzy powyższe punkty regulacyjne potwierdza nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy zaktualizowany 3 października 2026 r.).

Skąd biorą się oszczędności druku w rozszerzonej gamie barw?

Oszczędności druku w rozszerzonej gamie barw biorą się ze zmian farb, które przestają występować. Według Rutherford główną korzyścią jest czas przezbrojenia i mycia między zleceniami, a dalej mniejszy zapas farb, mniej makulatury narządowej, łączenie zleceń korzystających z tego samego zestawu farb i bardziej przewidywalne dodruki. Każdą korzyść liczy się na unikniętą zmianę farb, a nie na zlecenie.

Rutherford przedstawia pięć korzyści w swoim artykule When extended gamut pays off. O zapasach: „a fixed set of seven replaces a shelf of mixed spot inks, along with the leftovers that expire on it”. O narządzie: jest „one press condition to reach and hold rather than a new one per ink set”. O łączeniu zleceń: „jobs with different brand colors can share a form as soon as they share an ink set”.

Przezbrojenie to czas i materiał, które maszyna zużywa między ostatnim wyrobem nadającym się do sprzedaży z jednego zlecenia a pierwszym wyrobem nadającym się do sprzedaży z następnego. Rutherford radzi: „count ink set changes per shift, not jobs per shift”.

Ile kosztuje przejście na druk w rozszerzonej gamie barw?

Przejście na druk w rozszerzonej gamie barw kosztuje moce maszynowe, pracę prepressu, kontrolę barwy i akceptacje ze strony marki. Według Rutherford siedem farb wymaga siedmiu zespołów drukujących, separacje stają się decyzją kolorystyczną podejmowaną dla każdego zlecenia, profile trzeba utrzymywać jak oprzyrządowanie produkcyjne, a każdy przekonwertowany kolor marki staje się budową koloru z mierzoną tolerancją, którą akceptuje właściciel marki.

• Zespoły drukujące. Rutherford pisze, że „seven inks want seven units”, a maszyna z sześcioma zespołami „runs a reduced set and covers less of the gamut, which is workable”.
• Prepress. Według Rutherford „separations become a per-job color decision rather than a mechanical one”, a „the profiles and device links have to be maintained like production tooling”.
• Formy drukowe i wałki aniloksowe. Każda farba procesowa użyta w budowie koloru to o jedną formę drukową więcej dla danego zlecenia. Artykuł dostawcy, opublikowany przez Flexographic Technical Association 3 czerwca 2023 r., stwierdza: „you must get serious about anilox standardization and process control”.
• Kontrola barwy. DeltaE to zmierzona różnica barwy między wydrukowanym kolorem a jego wartością docelową. Rutherford pisze, że kolor marki zbudowany z kilku farb ma złożone DeltaE i to jest powód, „why extended gamut and closed loop color control tend to arrive together”.
• Akceptacje marki. Rutherford radzi przetwórcom: „bring measurement data to that conversation, not a sample”.
• Dowody zgodności. Stały zestaw dokumentuje się raz na potrzeby dokumentacji PPWR.

Jak obliczyć okres zwrotu rozszerzonej gamy barw bez zapożyczonych liczb?

Okres zwrotu druku w rozszerzonej gamie barw oblicza się na podstawie własnej struktury zleceń danego zakładu. Należy policzyć zmiany farb, które eliminuje stały zestaw, wycenić każdą w czasie maszyny, podłożu i farbie, dodać uwolnione zapasy, odjąć rosnące koszty bieżące i podzielić jednorazową inwestycję przez tę roczną oszczędność netto.

1. Stan wyjściowy. Odnotować zmiany zestawu farb na zmianę roboczą, minuty na jedną zmianę farb, koszt godziny pracy maszyny, podłoże zmarnowane na jeden narząd oraz farby dodatkowe w magazynie i odpisane w ciągu roku.
2. Test pokrycia. Rutherford radzi: „test your top twenty brand colors against the seven-ink gamut, not the PANTONE book as a whole”.
3. Uniknięte zmiany. Odjąć zmiany, które pozostają dla kolorów spoza gamy, lakierów i efektów specjalnych.
4. Roczna oszczędność brutto. Pomnożyć uniknięte zmiany przez czas maszyny, podłoże i środki do mycia, które kosztuje każda z nich, a następnie dodać uwolnione zapasy i uniknięte odpisy.
5. Dodatkowe koszty bieżące. Wycenić dodatkowy prepress na zlecenie, nakład pracy na pomiar barwy, ewentualne dodatkowe formy drukowe i cykle akceptacji.
6. Jednorazowa inwestycja. Zsumować zespoły drukujące, wałki aniloksowe, profile, sprzęt do kontroli barwy, szkolenia, pierwsze akceptacje i dokumentację zestawu farb.
7. Okres zwrotu. Podzielić jednorazową inwestycję przez roczną oszczędność brutto pomniejszoną o dodatkowe koszty bieżące.

Rutherford proponuje zgrubny filtr przed jakimkolwiek obliczeniem: „if the press changes ink sets more than once per shift, the case is worth building”.

Co mówią opublikowane liczby o oszczędnościach rozszerzonej gamy barw?

Opublikowanych danych o oszczędnościach z druku w rozszerzonej gamie barw jest niewiele i pochodzą od dostawców. Według Packaging Europe dzień techniczny zorganizowany w marcu 2018 r. przez sześciu dostawców na jednej scharakteryzowanej maszynie fleksograficznej wykazał skrócenie czasu przezbrojenia o 60%, zmniejszenie odpadów materiałowych o 50% i kosztu farby o 20%, bez powołania się na niezależne badanie.

Packaging Europe podaje, że maszyna była przed sesją „characterized under agreed parameters of anilox, inks, plate and tape”. Liczby opisują więc przygotowaną maszynę w dniu pokazowym, a nie własną strukturę zleceń zakładu. W kwestii pokrycia Rutherford przytacza „around 90 percent of PANTONE spot tones, against roughly 55 percent with conventional CMYK by commonly cited estimates” i ostrzega, że reszta zwykle obejmuje „certain reflex blues, fluorescents and metallics that no build reproduces”.

Opublikowane liczby mogą posłużyć do sprawdzenia rzędu wielkości; nie mogą zastąpić własnego stanu wyjściowego zakładu.

Kiedy druk w rozszerzonej gamie barw się nie opłaca?

Druk w rozszerzonej gamie barw nie opłaca się tam, gdzie zmiany farb są rzadkie, lub tam, gdzie kluczowe kolory marki pozostają poza zasięgiem. Według Rutherford „it does not pay when you run the same two brand colors for weeks”, a maszynę, która nie utrzymuje zmierzonego stanu, trzeba doprowadzić do porządku, zanim jakiekolwiek zlecenie zostanie przekonwertowane.

Cztery sytuacje osłabiają uzasadnienie biznesowe: długie nakłady, portfolio zdominowane przez kolory, których nie odtwarza żadna budowa koloru, maszyna z mniejszą liczbą zespołów, niż wymaga zestaw, oraz niestabilny kolor na maszynie. W każdej z nich przejście zachowuje swoje koszty i traci większość oszczędności.

Kto uzyskuje zwrot: przetwórca, właściciel marki czy nabywca opakowań?

Zwrot z druku w rozszerzonej gamie barw trafia najpierw do przetwórcy, który prowadzi maszynę i utrzymuje zapas farb. Właściciele marek i nabywcy opakowań widzą zwrot pośrednio: w powtarzalności dodruków, w możliwości łączenia krótkich nakładów i w tej części oszczędności, którą przenosi umowa dostawy.

Rutherford zauważa, że „a brand that qualifies a seven-ink build in one plant expects the same build in the others”. Dla nabywcy opakowań przydatne pytania dotyczą tego, które kolory pozostają dodatkowe i jak oszczędność przekłada się na cenę; PPWR nie reguluje tego podziału handlowego.

Czy PPWR zmienia zwrot z inwestycji w rozszerzoną gamę barw?

Rozporządzenie (UE) 2025/40 nie zawiera żadnego przepisu, który wymagałby lub ograniczał proces drukowania albo liczbę farb, więc PPWR nie dodaje żadnej korzyści regulacyjnej do uzasadnienia biznesowego rozszerzonej gamy barw. PPWR kształtuje jedną pozycję kosztową: dowody, które przetwórca jako dostawca jest winien wytwórcy dla każdej farby nadrukowanej na komponencie opakowania.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 16 dostawca to każda osoba fizyczna lub prawna, która dostarcza wytwórcy opakowania lub materiał opakowaniowy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 dostawcy przekazują wytwórcy wszystkie informacje i dokumentację niezbędne do wykazania zgodności, w tym dokumentację techniczną, o której mowa w załączniku VII. Zgodnie z art. 5 ust. 6 spełnienie limitu dla metali ciężkich z art. 5 ust. 4 wykazuje się w dokumentacji technicznej sporządzonej zgodnie z załącznikiem VII. Stały zestaw udokumentowany raz służy każdej referencji nim drukowanej; nasz artykuł o deklaracjach dostawców wyjaśnia, co liczy się jako użyteczny dowód.

Samo przejście jest zmianą opakowania. Zgodnie z art. 15 ust. 4 wytwórcy odpowiednio uwzględniają zmiany w projekcie lub właściwościach opakowania i, jeżeli mogłoby to wpłynąć na zgodność, przeprowadzają ponowną ocenę. Ta ponowna ocena należy do pozycji jednorazowej inwestycji; nasz artykuł o tym, kiedy zmiana wymaga nowej deklaracji zgodności, omawia sytuację wyzwalającą.

Dziś nie da się wycenić żadnej korzyści w zakresie przydatności do recyklingu. Tabela 4 w załączniku II wymienia farby drukowe i lakiery, nadruk i kodowanie wśród parametrów służących do ustalania kryteriów projektowania z myślą o recyklingu i definiuje farby jako „mixtures of colorants with other substances applied onto the material by a printing or coating process”. Akt delegowany na podstawie art. 6 ust. 4 ma zostać przyjęty do 1 stycznia 2028 r. i nie został przyjęty. Stały zestaw zmienia liczbę farb, niekoniecznie ich chemię; zob. nasz artykuł o klasach przydatności do recyklingu A, B i C.

Oszczędności na narządzie to ekonomika zakładu, a nie zaliczenie w ramach PPWR. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 25 odpady opakowaniowe nie obejmują pozostałości produkcyjnych; w naszej interpretacji podłoże zmarnowane na maszynie jest taką pozostałością. Zgodnie z art. 10 ust. 1 minimalizacja dotyczy masy i objętości opakowania, do 1 stycznia 2030 r.; liczba farb nie należy do jej kryteriów.

Czego referencjał nie potwierdza?

Nasz datowany referencjał PPWR (stan bazowy zaktualizowany 3 października 2026 r.) potwierdza trzy regulacyjne najważniejsze fakty. Poniższe stwierdzenia odczytano z podlinkowanego tekstu Dziennika Urzędowego; referencjał ich nie potwierdza.

• Brak jakiegokolwiek przepisu dotyczącego procesów drukowania, zestawów farb lub celów w zakresie narządu w rozporządzeniu (UE) 2025/40.
• Art. 3 ust. 1 pkt 16 i 25, art. 5 ust. 6, art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 4, art. 16 ust. 1 oraz tabela 4 w załączniku II w brzmieniu przytoczonym tutaj.
• Nasza interpretacja, że podłoże zmarnowane na maszynie jest pozostałością produkcyjną.
• Wszystko, co dotyczy ekonomiki maszyny, przypisane Rutherford, Packaging Europe i Flexographic Technical Association: referencjał obejmuje rozporządzenie, a nie druk. Nie znaleźliśmy żadnego niezależnego badania oszczędności z rozszerzonej gamy barw.

Częste pytania

Czy istnieje standardowy okres zwrotu dla druku w rozszerzonej gamie barw?

Żadne źródło, które przeczytaliśmy, go nie podaje. Okres zwrotu zależy od liczby zmian farb, które stały zestaw eliminuje w danym zakładzie, dlatego obliczenie zaczyna się od własnej liczby zmian farb tego zakładu.

Czy opublikowane liczby 60% i 50% odnoszą się do każdej maszyny?

Nie. Według Packaging Europe liczby pochodzą z jednej maszyny scharakteryzowanej wcześniej na potrzeby pokazu dostawców. O tym, ile druk w rozszerzonej gamie barw pozwala zaoszczędzić w danym zakładzie, decyduje jego własny stan wyjściowy.

Jak pomaga PPWR Connect

PPWR Connect nie mierzy barwy, nie dobiera farb i nie oblicza zwrotu z maszyny; obsługuje stronę zgodności zmiany zestawu farb. Etykieta lub uszczelka zdefiniowana raz we wspólnej bibliotece komponentów jest ponownie wykorzystywana w wielu SKU, a biblioteka pokazuje, gdzie używany jest każdy element. Dla każdego komponentu opakowania można zadeklarować metale ciężkie, PFAS względem wartości granicznych z art. 5 ust. 5, substancje wzbudzające szczególnie duże obawy i bisfenol A jako obecne, nieobecne lub niezadeklarowane, każde ze źródłem i dowodami od dostawcy. PDF od dostawcy, taki jak sprawozdanie z badań lub karta techniczna, jest odczytywany przez platformę i składany jako dowód do danego SKU na potrzeby deklaracji zgodności. Datowane wersje opakowania zachowują stan sprzed przejścia i po nim, a ekran Impact wymienia deklaracje zgodności, których dotyczy zmiana danych. Kurs Academy Substances & Supplier Data, w cenie 89 € i wliczony w Academy Pass, omawia, co dostawca musi przekazać na podstawie art. 16. Proszę zacząć od naszego oprogramowania zgodności PPWR albo od oceny gotowości PPWR.

Wydawca

Rutherford (rutherford.fr) tworzy oprogramowanie kontroli produkcji dla druku offsetowego i przetwórców opakowań, w tym ColorLoop. Veoria (veoria.com) tworzy systemy pomiaru barwy inline dla maszyn drukujących etykiety i opakowania, w tym DeltaOne.